Το Άργος με τα μάτια της Ντιάνας Αντωνακάτου
Οι τόποι δεν ξανοίγονται στα μάτια μας ευκολοπόρθητοι. Εκείνο που μας προσφέρουν είναι εξωτερικά μόνο χαρακτηριστικά, επιφανειακό σχήμα. Τα μυστικά των εκφράσεών τους, τα συνολικά γνωρίσματα της μορφής τους, αυτά που ξεχωρίζουν τον ένα Τόπο από τον άλλο, για να τον αποδώσουν ιδιαίτερη μικρή πατρίδα, είναι βαθειά περασμένα μέσα στο χρόνο και στο χώρο, στη φύση και την ιστορία, στα κτίσματα και στους ανθρώπους Κάτι περισσότερο: ένα μυστήριο…..
Γνωρίζοντας την ευθύνη που βαραίνει την επιλογή μας όταν ξεχωρίζουμε πολυφημισμένους Τόπους, θέλησα να αποδώσω με το βιβλίο τούτο τα πιο χαρακτηριστικά από τα σημεία που δένουν το παρελθόν με το παρόν, όπως εγώ τα ξεχώρισα στην Αργολίδα.
Κι η φιλοδοξία μου είναι να πλησιάσει η δοσμένη από μένα μορφή της, εκείνην την εικόνα που κλείνει ο Αργείος στην καρδιά του για τον Τόπο του.
…Η Αργολίδα διατηρεί ακόμη τη μαγεία ενός θρύλου, και τα μνημεία της την αλήθεια ενός μυθικού πολιτισμού.
…Όταν μια πολιτεία έχει ένα Κάστρο ν ακουμπάει, δεν φοβάται τον ξένο. Όσες φορές κι αν καταστράφηκε, θα ξαναχτιστεί.
Όταν μια πολιτεία έχει ένα Κάστρο, δεν φοβάται τη λησμονιά – όσο κι αν το Κάστρο ερειπώθηκε – έχει ίσκιο της το παραμύθι.
…εκείνο όμως που ξεχωρίζει το Άργος είναι, το πείσμα, η ένταση, η ανανεωμένη ορμή που ξεσηκώνει όλες του τις δραστηριότητες ….εκπληκτική η ανανεωτική του δύναμη. Από Αρχαίους συγγραφείς οι Αργείοι παρουσιάζονται λιγόλογοι, καυγατζήδες, φιλόδικοι, πονηροί. Ελαττώματα καταγραμένα από εχθρούς, που φανερώνουν όμως τη ζωτικότητά τους. Για τούτο και δεν είναι μόνο πολεμιστές οι Αργείοι. Βιοτεχνία, κεραμεική, βυρσοδεψία, ταπητουργία, υφαντουργία, τέχνες μεταδίδουν στο ρυθμό της ζωής του Άργους. Στην γλυπτική έχουν δική τους σχολή με το μέγα Πολύκλειτο. Δικός τους ο Αγελάδας, δάσκαλος όλων των μεγάλων γλυπτών της Ελλάδας. Στη μουσική: μουσικότεροι πάντων των Ελλήνων. Στην πρώτη γραμμή και στον ποιητικό λόγο, στον Ιστορικό, στη Φιλοσοφία, στην Ιατρική.
Απόσπασμα από το λεύκωμα της Ντιάνας Αντωνακάτου «Αργολίδα»
